Categorie archief: maken

Wat ga jij leren maken in 2017?

Hopeloze romanticus als ik ben, denk ik vaak aan de beginscene van mijn favoriete kerstfilm “Love Actually”. De film is een eerbetoon aan de kracht van liefde en ontroerend en geestig tegelijkertijd.

De voice-over is van Hugh Grant, die de Prime Minister speelt:

Whenever I get gloomy with the state of the world, I think about the arrivals gate at Heathrow airport. General opinion started to make out that we live in a world of hatred and greed, but I don’t see that. Seems to me that love is everywhere. Often it’s not particularly dignified or newsworthy but it’s always there. Fathers and sons, mothers and daughters, husbands and wives, boyfriends, girlfriends, old friends. When the planes hit the Twin Towers, as far as I know, none of the phone calls from people on board were messages of hate or revenge, they were all messages of love. If you look for it, I’ve got a sneaky feeling, you’ll find that love actually is all around.

Klik hier om deze scene te zien.

Er is veel sips om ons heen. Veel mensen zijn boos, angstig, bezorgd. Ik hoef jullie niet de gevolgen van deze gevoelens te vertellen.  Nu kun je bij de pakken neer gaan zitten en sip in je glas kijken. Maar dat lijkt me niet productief. Wat dan?

Goede voornemens

Iets leren! Ergens beter in worden, iets plotseling kunnen. Dat is wat mij altijd weer vooruit helpt. Niet zo gek dat ik dan leraar ben, natuurlijk.  En dus ga ik jullie een vraag stellen:

Wat zou je willen leren maken in 2017?

Misschien wil je eindelijk leren lassen? Of, zoals ik ik, naaien op de naaimachine. Of wil je eindelijk die Arduino eens onder de knie krijgen? Of wil je juist aan de slag met hout? 

We gaan je ook helpen. We verzamelen alle tweetjes, comments, mails met jullie voornemens en zullen jullie daar af en toe aan herinneren. Vriendelijk hoor, wees gerust. Het is dan dus wel van belang dat we je contactgegevens hebben. Als je tweet met de hashtag #lerenmakenin2017 dan komt het in orde natuurlijk. Je kunt er ook voor kiezen om hieronder het formulier in te vullen.

 

Een echte Sonos

SONY DSC

Sonos® PLAY:1

Mijn grote vriend Michel wordt 6 november 50. Ik app wat met onze gezamenlijke makker Chris over een cadeau. Chris heeft contact gehad met Michel. Een boek is altijd goed en verder spaart hij voor een Sonos geluidssysteem. Een beetje saai vinden we het. Ik stel voor om iets proberen in elkaar te knutselen. Misschien een Sonos 3D printen? 

De volgende dag ga ik op zoek. Ik vind een 3D model van de Sonos Play 1. Het is in Skechtup formaat. In dat programma “zaag” ik een bodem uit het model en repareer het model via Meshmixer van Autodesk (dichtmaken etc.).

Ik geef aan het eind van de middag de 3D printer opdracht het model te printen. De dag erna hoor ik van een collega dat het spaghetti werd. Zoals zo vaak stelde de 3D-printer me  teleur.

6261314261_a34aa142c3_o_display_large_preview_featured

Buigbaar hout

Dan maar vanaf scratch beginnen met de lasercutter. De Sonos Play 1 heeft een min of meer heldere geometrische figuur: een kolom van een afgerond vierkant. En dat past heel goed bij een mooie “truc” om om een bochtje te gaan: het insnijden zodanig dat je het hout kan buigen. Ik doe wat metingen en maak een eerste ontwerp.

Hiervoor combineer ik een gedownloade “krommingssnede” (op heel veel plekken te vinden, o.a. hier) en een randje van BoxDesigner. Ik snijd het uit op karton (ons geliefde prototypemateriaal) en test het. Het ziet er redelijk overtuigend uit. Ik bekijk de Sonos (online) nog wat beter en maak een patroon van gaatjes en letters op de rand. 

schermafbeelding-2016-11-01-om-12-16-14

Het “geluidsdingetje”

Ik bedenk me plotseling dat ik nog een geluidsdingetje heb. Een chipje met een uitgebroken opnameknop, een uitgebroken afspeelknop, een uitgebroken controleLED en een luidsprekertje. De kwaliteit is niet erg hoog maar dat is bij dit plagerige cadeautje alleen maar goed. Ik meet de knoppen en de luidspreker en ontwerp navenante gaatjes in de behuizing.

Ik laat hem uitsnijden en kleur het met ecoline, onverdund zwart op de rand en sterk verdund grijs daaronder. En dan is het weekend gestart en laat ik het drogen.

Het kokertje

Het kokertje

Maandag ga ik verder. Het is nu nog een kokertje. Er moet allereerst een dekseltje op. Ik meet allereerst hoe groot het gat is. Verder bestudeer ik nauwkeurig hoe de bovenkant van de Sonos er in het echt uitziet en teken deze. Het is verdiept, dus ik maak twee lagen. Ik ontwerp een gaatje voor de afspeelknop en een gaatje voor de LED. Na het uitsnijden blijkt de afspeelknop te diep te liggen. Ik snijd twee laagjes perspex uit en plak die op de oorspronkelijke knop. Het gat voor de LED moet wat groter en dat doe ik met de handboor. Weer wat ecoline erop, de knop en de LED lijm ik vast en de bovenkant is klaar.

Ik lijm de deksel erin door aan drie kanten een houtje in te lijmen waarop het dekseltje rust.

beiden

Links de binnenkant zoals die geworden is en rechts de bovenkant van een echte Sonos.

Ik maak een extra gaatje voor de microfoon en lijm die, de luidspreker en de opnameknop ook in het frame. 

Voor de onderkant wil ik graag een deksel die los te halen is. Dan zijn de batterijen eventueel te vervangen en kunnen Chris en ik er wat geld in stoppen. Ik kies voor een magnetische sluiting. Als eerste snijd ik het dekseltje uit. Ik graveer heel langzaam een strookje aan de vier zijkanten in het midden naast een toepasselijke tekst . Door dat langzaam te doen, ontstaat er een gaatje in het hout. Hierin lijm ik een stukje ijzerdraad. Vervolgens doe ik datzelfde met vier balkjes. Hierin lijm ik een precies passen magneetje. Deze lijm ik vast aan het frame en pas daarna het deksel.

Af!

Af!

Het past mooi en hij is klaar. Nu nog even met Chris “Lang zal hij leven” inzingen, volstoppen met geld, inpakken en dan geven. Ben benieuwd wat hij ervan vindt.
 
 
 
 

 

 

 

 

Tot slot

Elke keer als ik iets maak leer ik een boel dingen. Wat technische (hier bijvoorbeeld dieper liggende gaten maken) maar ook over maken en over mezelf. Ik had een onbedwingbare behoefte om iets te maken hoewel het eigenlijk vrij slecht uitkwam. Toetsweek en een boel lezingen en een workshop binnenkort. En toch heb ik het gedaan. En het voelde goed! 

Het lijkt natuurlijk erg (ook vanwege het moment) erg op een Sinterklaas-surprise. Ik hoop dan ook dat wellicht anderen inspireert om weer aan de slag te gaan. een mooi pleidooi voor de surprise is opgeschreven door Anne-Wil Lucas en wel hier.

knots1En ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om reclame te maken voor het boek van mijn grote vrienden Rolf Hut (tekst en ideeën) en Marten Hazelaar (illustraties). Het boek heet “Knotsgekke Surprises om zelf te maken” en kun je online hier kopen. Of ga naar een boekhandel zoals Kinderboekwinkel In de Wolken in Voorburg.

 

 

 

 

De swagometer: klaar en prijsvraag.

Swagometer contest in English: click here!

De swagometer hangt en kan gebruikt worden. Wat een avontuur was het om deze te maken. Van het moment dat de leerlingen hem ontwierpen tot de opening door een van de leerlingen op hun laatste dag op school. In deze blogpost ga ik niet vertellen hoe het gekomen is. Dat kunnen jullie goed lezen in het vorige stuk over de media. Ik ga ook niet vertellen hoe ik hem gemaakt heb. Dat heb ik al gedaan in de Instructable die ik erover geschreven heb.

Nee, in deze laatste post zal ik schrijven over wat ik ervan geleerd heb. Aan het einde, als bonus, een heuse prijsvraag met een schitterende prijs. Later meer daarover.

Wat heb ik geleerd van dit enorme project?

aenrSamen doen! Ik heb dit ook eigenlijk alleen maar aangedurfd omdat Rolf met me mee ging doen. Een stevig commitment. Letterlijk: “Ar, ik vind het supergaaf om dit samen met jou te maken. We gaan het doen!” Een groot project als dit kun je misschien best alleen doen. Maar dan duurt het langer en de vraag is of ik het afgemaakt zou hebben.

Organiseer succesjes. Soms moet je moeilijk werk doen en lijkt het nooit af te komen. Probeer ervoor te zorgen dat je regelmatig test, zodat je kunt zien dat het wat gaat worden.

Organiseer supporters. Dit was makkelijk voor mij. De klas die het bedacht vroeg elke week wel weer hoe het ermee stond. Deze continue support of druk helpt enorm om door te gaan ook als je niet veel tijd of zin hebt.

spullenEen goed geoutilleerde maakplek is wezenlijk. Wij zijn het gewend, onze Maker Space is langzaam geworden wat het nu is maar als we wel eens iemand op bezoek krijgen, dan zie je het door de ogen van die ander en dan realiseer ik me dat we een geweldige plek hebben waar het aan weinig ontbreekt (een CNC-machine, zouden we nog wel willen hebben). Gereedschappen maar ook materiaal is voorhanden en dat maakt maken veel makkelijker.

Neem de tijd. Alleen maar maken in je tussenuren of twee uurtjes op een avond, dat gaat bij zo’n groot project niet. Soms moet je grote slagen slaan en dan moet je meer tijd nemen. Rolf en ik hebben een dag of drie in de vakanties hieraan gewerkt en ik heb zelf ook nog een paar keer een middag of zelfs een dag in onze maakplek gewerkt aan de swagometer. Dit was soms echt nodig om iets af te maken. Je verliest dan alleen al niet zoveel organiseer- en opruimtijd. Bovendien worden de ruimtes op De Populier ook gebruikt voor lessen (heel hinderlijk natuurlijk 😉 en dus konden we hem niet altijd laten liggen.

Wees voorbereid op het nog eens te moeten doen. Je maakt fouten. En soms nog een keer. En dan moet het over. Dat is vervelend maar dat is nu eenmaal zo en dat moet je licht opnemen. Als alles zo in elkaar grijpt als in dit project dan is het gewoon een verplichting kom dit blijmoedig te accepteren.

Logo-KIJKWees oplossingsgericht en stoer. Op de dag dat de KIJK een reportage maakte (de KIJK!) deed de swagometer het plotsklaps niet meer. Paniek maar we wilden niets laten merken natuurlijk. Rolf deed wat testjes en het bleek zo te zijn dat de Arduino waarschijnlijk kapot was. Dan moet je dus beslissen om die te vervangen. En dat is natuurlijk niet leuk met zo’n 4 inputs en 40 outputs die je moet terugplaatsen. En toch moest dat gebeuren. Hij deed het weer!

Maak iets dat je echt wil maken. Klinkt evident natuurlijk en is dat ook eigenlijk wel. Motivatie is bij een zo’n groot project wezenlijk en dat begint natuurlijk bij een diepgevoelde wens. Overigens was ik voor de swagometer inhoudelijk gemotiveerd, ik vind feedback belangrijk. Maar ik was ook sterk gemotiveerd door het feit dat ik het heel plezierig vind om iets te maken. Dus niet alleen door het product maar ook door het proces, het materiaal, het beter worden in het gebruik van de gereedschappen, het slim inkopen doen etc. etc.

Prijsvraag

ctouchremoteNu is ie dus klaar. Althans. Qua hardware. Maar de Arduino is nog lang niet vol. Er kan nog een heleboel code op. En waarom zouden we dat niet doen? Mijn afstandsbediening heeft een stuk of vijftien knoppen en als dat niet genoeg is, koop ik er een met honderd knoppen!

Even een rijtje. Je hebt tot je beschikking:

  • Een scherm van 1 x 15 pixels. De pixels zijn een gloeilamp groot
  • prijsvraagTwee extra gekleurde pixels, een boven (groen) en een beneden (rood). Deze pixels kunnen draaien.
  • Twee inputknoppen, een groen (boven) en een rood (onder). Deze knoppen hebben ook een lichtje in zich die je apart kan schakelen
  • Een geluidsbron. Elke digitaal geluid is te gebruiken.

Technische zaken:

  • De schakelsnelheid is niet heel groot: een knipperfrequentie van 4 Hz is vermoedelijk het hoogst haalbare.
  • In een keer alle lampen aan en dan weer uit maakt de swagometer enigszins in de war hebben we gemerkt. Een of twee keer achter elkaar gaat nog maar meer moet je niet doen.
  • We gaan geen extra hardware toevoegen. Je moet het doen met wat we hebben.

Al bestaande/verzonnen functies:

  • swagometer
  • aftelklok voor vragen beantwoorden
  • binair tellen automatisch en handmatig
  • spelletje Pong. Heen en weer gaande lamp die je moet terugkaatsen. Speelveld wordt steeds kleiner als je verliest.
  • geluidsfragmenten voor bepaalde momenten, zoals deze:

De opdracht voor de prijsvraag is dus duidelijk:

prijsvraag2

Prijzen:

  • kleintjeJe idee wordt uitgevoerd. Jouw functie staat voor eeuwig in de #swagometer.
  • Je krijgt, net als de leerlingen van de klas die het bedacht heeft kregen, een eigen swagometer thuisgestuurd.

Reglement:

  • Iedereen mag meedoen behalve Rolf van Oven en ik.
  • Insturen liefst via Twitter naar mij met hashtag #swagcode maar mag ook via mail: arjan@makered.nl en als je een ander kanaal vindt, ook goed hoor.
  • De jury bestaat uit Rolf en mij. Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd (lees: we kiezen wat we het gaafst vinden en trekken ons van niemand wat aan).
  • Ook niet winnende functies die gaaf zijn, zullen we zonder scrupules maar met bronvermelding implementeren.
  • Uiterste inzenddatum: 31 augustus 2016

Arjan van der Meij

 

 

NLT Meesterproef 2016

Ja! We mogen weer!” Zoals elk jaar de begroeting tussen Per en mij als we elkaar zien op de ochtend van de dag van de presentatie van de NLT Meesterproef. Een week of acht hebben de leerlingen, als eindopdracht van het vak NLT (Natuur, Leven & Technologie) gewerkt aan hun Meesterproef. Opdracht:

Maak iets wat je graag wilt maken. Er moet wel een uitdaging in zitten.

Keihard werken, vaak ’s middags na, de lessen. Niet alles is mooi, niet alles is te gek. Maar er wordt veel geleerd, niet zelden over jezelf. Hieronder zie je alle projecten. Helemaal onderaan vind je een video met enkele projecten die je bewegend moet zien (aanrader).

DSCN7008 Daphne en Mara maakten een vulkaan. Met zeepsop, azijn en bakpoeder werd er een eenmalige vulkaanuitbarsting gemaakt. Wekenlang bezig geweest met papier maché, hout enzovoort
Friso en Bryan maakten een barbecue met vetafvoer. De bak was zelf gelast. Vanzelfsprekend werden er bij de demo hamburgers gebakken. DSCN7007
DSCN7006 Lina en Lidianne waren wekenlang achter elkaar aan het LEGO-en. Om uiteindelijk een werkende muesli en yoghurt dispenser te maken m.b.v. LEGO mindstorms. Programmeren, maken, mooi!
Abdul en Gillian maakten zelf een geluidsbox die fantastisch geluid moet kunnen  geven. We krijgen binnenkort nog een demonstratie. Frezen, zagen, lijmen.  DSCN7005
 DSCN7004 Quinton en Michael maakten een infinityklok. Met one way mirror folie, LEDjes en een spanningsbron.
Bassim en Sergio maakten een draagbare ventilator. DSCN7003
 DSCN7002 Floris, Chris en Thomas maakten een spelcomputer. Eerst een prototype in karton en later een echte in hout. Net te weinig tijd om er een echte joystick aan te verbinden.
 De 100-klok van Wesley en Dyon. Helemaal vanaf nul geprogrammeerd met Neopixels. 100-klok: 100 uren in een dag, 100 minuten in een uur, 100 seconden in een minuut. Een miljoen seconde per dag dus.  DSCN6999
 DSCN6998 Alex maakte een steadycam-apparaat. Om een camera gebalanceerd te houden als je woest beweegt tijdens het filmen. Maar ook om een flesje rechtop te houden bij het dansen.
Arjan en Rick maakten een thermometer met een Arduino from scratch die de temperatuur in verschillende eenheidsschalen kan weergeven.  DSCN6997
DSCN6996 Esmée, Lauren en Pien maakten een roze (!) Most Useless Machine. Op het moment surpreme deed hij het niet. En dus deed hij het eigenlijk wel.
Anda en Alicia maakten een vleugel geïnspireerd op de vleugels van Victoria Secret. Een mooie toevoeging: ze gebruikten EL-wire om het in het donker licht te laten geven. En ze schreven een hele mooie Instructable (tot nu > 300 views!) DSCN6995
 DSCN6993 Evi en Romy maakten een airhockey tafel. Mooi onderzoek gedaan naar de grootte van de gaten en de luchtstroom. Het is een kartonnen versie geworden: de houten, grotere versie was te groot: onze luchtblazer was niet krachtig genoeg. Mooi uitgevoerd met goede details (3D geprinte puck en stoters).
Farhan bouwde een doosje met de kaart van Zuid-oost Azië erop. Binnenin is een MaKeyMaKey. Wanneer je een land aanraakt, zegt de computer wel land het is. Een prototype dat zo in een schoolgebruik zou kunnen worden. DSCN6992
DSCN6991 Daniël en Suman werkten lang aan een lopend houten beest. Alle tandwielen zelfgemaakt en hij liep heel statig.
Twan en Ravinder lasten een destilleersysteem in elkaar. Deze is temperatuur controleerbaar m.b.v. een Arduino. Twan gebruikt het thuis voor bijzondere producten… DSCN6990
DSCN6989 Jort en Severiano maakten een Infinity Box. Vanaf alle kant lijkt deze kubus veel holler dan mogelijk. Sterker nog: hij is niet hol. Mooi en slim gemaakt Hun Instructable is inmiddels bijna 15.000 (!) keer bekeken.
 Jonne maakte een eigen longboard vanaf nul. Dus eerste een systeem met een vorm om het hout in te persen, daarna lijmen etc. Sinds dat ie klaar is, zijn Jonnne en haar board onafscheidelijk. Ze schreef er een geweldig blog over. Lees dit!  IMG_1506
IMG_1501 Ellen maakte een poppenhuis met trapjes, poppetjes etc. Helemaal zelf gemaakt. En een verlichtingssysteem erin!


 

 

#swagometer en de media

swagvoorblogBinnenkort zal ik hier veel meer over de bouw van de swagometer vertellen. In deze post zal ik wat helderheid verschaffen over wat ik wil met de swagometer en vooral wat ik niet wil. Je zou kunnen zeggen: “Hoe een vrolijk idee met een leuke klas verwordt tot een Kop van Jut.”

Aan het einde van het schooljaar 2014/2015 had ik, zoals vaker, een hele leuke les met mijn HAVO 4 klas. Ik kreeg een compliment: Meneer, deze les had ‘swag!’ Ik vroeg wat dat precies betekende en zo raakten we aan de praat daarover. Als natuurkundedocent ben ik natuurlijk vaak bezig met meten en dus vroeg ik of we het niet meetbaar konden maken. Dat leverde nog meer discussie op en ik vroeg hen, voor de volgende les een functioneel ontwerp te maken. Dat deden ze en op grond van hun voorzet ben ik begonnen een “swagometer” te maken.

Doelstellingen:

  1. Een vrolijk apparaat in de klas waarop de leerlingen via een druk op een knop iets konden aangeven. “Swag”, maar ook of ze de les begrepen hadden, whatever. Altijd bedoeld als startpunt voor een gesprek over hoe de lessen beter zouden kunnen vanuit hun standpunt. Vandaar ook dat ik Anda’s idee, een brievenbus waarin leerlingen een idee kunnen stoppen hoe het beter kan, “het hart van de swagometer” noem.
  2. Leren! Een fysiek apparaat met echte gloeilampen en flink wat intelligentie onder de motorkap, had ik me nog nooit aan gewaagd. Samen met de
    elektronicameester, vriend en TOA Rolf van Oven gingen we dit avontuur aan, aangemoedigd door de leerlingen die inmiddels voor het grootste gedeelte in HAVO 5 waren beland.
anda

Anda’s voorstel

Rolf en ik hebben ons een slag in de rondte gewerkt om het apparaat voor elkaar te krijgen. Eerst spullen kopen, houtbewerking, solderen (meer dan 200 verbindingen), programmeren. Menig vakantiedag hebben we aan deze (hele gave) activiteit besteed.

Een van mijn zwakke punten is dat ik mijn enthousiasme niet zo goed binnen kan houden en ik twitterde er dus lustig over. Vaak aangemoedigd, soms bevraagd over wat het precies moest gaan worden. In de luwte.

krantTotdat ik de vraag kreeg van Wouter van den Berg van Verus. Hij had de swagometer gezien op twitter en vroeg of ik een interviewtje wilde geven voor hun nieuwsbrief. “Prima!” zei ik. Nou, dat heb ik geweten. Klik hier voor het eerste bericht.

Een journalist van het AD las het en vroeg om een interview. Ik sputterde een beetje tegen dat hij nog niet af was maar dat maakte niet uit. Net overhemd aan en Rolf en ik tuigden de meter op zodat hij een beetje fatsoenlijk in de krant kwam.

De volgende dag (zaterdag, oplage 400.000) bleek dat het in de landelijke editie was terechtgekomen en wel met de kop:

Stomme leraar? Druk dan op rood.

Tja. Zo gaat dat natuurlijk. De krant moet worden verkocht. De rest van de tekst was ook wat ronkend (“Leerlingen kunnen daar straks met één druk op de knop hun eigen natuurkundeleraar wegstemmen als deze niet cool genoeg is.“) maar het verhaal over feedback stond er ook wel duidelijk in.

Daarna ging het hard. Verschillende sites citeerden het AD, Radio West vroeg of ik wat wilde zeggen in een programma, evenals Den Haag FM (luister hieronder terug), aanvragen via mail voor nieuwe interviews van het AOb en 7 Days en veel vrolijk reacties van mijn collega’s op school en van mijn twittervrienden.

Maar sjonge, jonge, jonge. Wat er dan gebeurt! Als het van de sociale media naar de traditionele media oversteekt!

Comments bij de artikelen die soms heel geestig zijn, hele serieuze discussies die begonnen worden op Facebook, Twitter en elders, mensen die grappen uithalen op hun eigen school. Kanonnen!

swagpostEn als klap op de vuurpijl ook nog “De Post van de dag” in het AD, op de dinsdag na de zaterdag.

Men leest erin wat men wil lezen. Zo wordt gezegd dat het een slecht idee is om dit te doen in het onderwijs. Dat vind ik ook. Feedback is goed maar dit in elk klaslokaal? Echt niet! Het is míjn ding, samen met Rolf gemaakt, voor in míjn klaslokaal. En als je het een goed idee vindt, maak je er zelf maar een en als je het een slecht idee vindt, dan doe je dat niet!

Reacties op de site van het AD. Let op de oud-leerling van mijn school. Met authentiek spelfout.

Reacties op de site van het AD. Let op de oud-leerling van mijn school. Met authentieke spelfout.

Ik vind de stem van de leerling belangrijk maar hoef niet populair te zijn.  En ja, leerlingen moeten een hoop leren waarvan ze niet meteen zien, wat daar het nut van is. Geeft niks. Zoals mijn grote vriend Marten Hazelaar zegt: “Ze moeten ook olijven leren eten.” Het maken van de swagometer doet daar toch niets aan af?

Ik denk overigens niet dat ik het de volgende keer heel veel anders ga doen. Ik ben alleen gewaarschuwd nu. Men gaat ermee aan de haal en probeer er dan nog maar eens voor te zorgen dat het het vrolijke idee blijft. Wel heb ik besloten geen media te woord meer te staan. Dus zojuist radio 538 en 7Days teleurgesteld. Sorry. Maar nu weer even gewoon school.

Nog een voorbeeld van hoe snel het kan gaan: zoek maar eens bij Google naar “Stomme leraar“…

Arjan van der Meij


Nagekomen bericht. Er zijn dan ook nog mensen die er klanten mee willen werven. Het zal wel normaal zijn in die wereld maar echt netjes vind ik het niet, Léone Heideman.

Schermafbeelding 2016-04-06 om 09.15.39

Nagekomen bericht 2. Er stond een artikel op de AOb-site zoals ik schreef maar kennelijk heeft dit de oversteek gemaakt naar het Onderwijsblad, het 14-daags verschijnende blad van de bond. Hoewel het vriendelijker was geweest als ik een berichtje had gekregen dat het geüpgraded was, is het niet erg maar wel tekenend voor dit verhaal. Ik hoop dat ik de originele tekening van Typetank krijg!

aobbladartikelklein swagaobkl

Maakbord

tilewallHet Exploratorium is het mooiste Sciencecenter ter wereld. Echt zeker weten doe je dat pas natuurlijk als je ze allemaal bezocht hebt, maar ik bezocht er vele en er kan er geen een tippen aan de op Alcatraz uitkijkende sprankelende maak- en onderzoekfeestplek. Ik was er twee keer en twee keer heb ik met open mond gekeken naar het bord met de verschillende technieken, de “Tile Wall” van Nicole Cartrett, medewerker van het Exploratorium en kunstenaar.

Nu zocht ik al een tijdje naar een mooie slogan die goed vertelt wat we op de Populier de laatste jaren aan het doen zijn. De leerlingen gaan steeds meer maken. Dat wil niet zeggen dat onderzoeken en experimenteren geen onderdeel meer uitmaken van ons programma. Alleen Maken is daar als een belangrijke activiteit bijgekomen. Eigenlijk was het niet zo lastig:

Maak het mee op de Populier!

Laten we vooral niet praten over de kwaliteit van de slogan verder hoor, daar gaat het hier niet om.

Op zondag 10 januari schreef ik een mail naar mijn grote vriend en maakmakker Per-Ivar. Onderwerp: Idee. Met daarin o.a.:

We maken een bord met de slogan erop. Elke letter krijgt een vakje van 12×12 cm. Alle letters moeten even hoog worden: 10 cm en min of meer hetzelfde strakke lettertype. Elke letter wordt gemaakt met een andere techniek.

Per kerende post kreeg ik antwoord: gaan we doen! Daarna mailde ik al mijn collega’s van de hele scienceclub van de Populier. Direct enthousiaste reactie: “Ik doe deze wel!” “Mag ik deze doen?” Zoals dat eigenlijk altijd gaat binnen ons geweldige team.

De beste maker van allemaal, Rolf, deed de technische ondersteuning en opbouw, ik maakte een vel met de verdeling en we gingen aan de slag. Elke dag kwamen er wel een of meer letters los. Sommigen waren gemakkelijk. De 3D-geprinte “P” was een kwestie van downloaden en opplakken en ook de “E” van LEGO ging best snel. Anderen hadden meer voeten in de aarde en kostten een aantal prototypes. Maar, het was een feest! Elke dag een mooie letter erbij, een steeds duidelijker project, gekke ideeën die waar werden gemaakt (licht en beweging), ook wiskunde heeft een plek, harde en zachte technologieën etc., etc., etc. Samen gemaakt!

De technieken op een rijtje (klik op de foto om te vergroten):

IMG_0535De “M” is gemaakt met de vacuümvormer. Eerst is er een letter M vier keer uitgesneden met de lasercutter uit een plaat van 3 mm dik. Die zijn op elkaar geplakt. Daarna zijn de randen wat afgerond met de schuurmachine. Daarna onder de vacuümmachine. Daarbij wordt een laag plastic verwarmd tot het heel zacht is en daarna over de letter getrokken en de lucht wordt eruit gezogen. Dan vormt het plastic zich om de letter heen. Leerlingen gebruiken dit wel om raketten en autootjes te maken, althans de buitenkant.

IMG_0537Een van de favoriete projecten bij Science is “LED-kunstwerken”. Elektriciteit onder de knie krijgen en iets moois maken. Vele gave lampen zijn er de afgelopen door de leerlingen gemaakt. De LED-letter kon niet ontbreken dus. De “A” bestaat uit bijna 50 driekleuren LEDs, Zoveel LEDS trekken een berg stroom: soms meer dan 2,5A

 

 

IMG_0538De “A” van mijn oude duimstok! Opvallend: ik probeerde een nieuwe te kopen bij de lokale ijzerwarenhandel: de gele zijn er niet meer. Meten is natuurlijk heel belangrijk als je iets onderzoekt en iets maakt. Soms kan het snel en hoeft het niet zo nauwkeurig. Dan voldoet een rolmaat of duimstok. Als het nauwkeuriger moet hebben we ook een schuifmaat.

 

 

IMG_0539

Marten Hazelaar is naast een geweldig docent (Docent van het jaar 2003 bijvoorbeeld) ook een kunstenaar. Hij maakt de prachtigste dingen met allerhande grafische technieken. Hier heeft hij de droge naald techniek gebruikt. Deze “K” staat symbool voor de groeiende rol van kunst en “mooi” in de projecten van de leerlingen. En dan is een collega die een zeer verfijnd esthetisch gevoel heeft, heel plezierig.

 

IMG_0540

Op de hiernaast staande foto zie je een vage “H”. Hij is echter geenszins vaag: het zijn 8×8 Neopixels-LEDs. Individueel aanstuurbare gekleurde LEDs aangestuurd door slechts drie lijntjes vanaf de Arduino, de programmeerbare kleine computer die zo belangrijk is in de makerswereld. We gebruiken hier een kleine versie: een Trinket. Die stuurt ook nog ene ander letter aan: de “O”. Leerlingen in de FABklas krijgen Neopixel-les van Rolf.

IMG_0541

Boren! De hele dag door zijn de leerlingen van De Populier dat aan het doen. Grote gaten, kleine gaten, ronde gaten, ellipsvormige gaten (“Houd hem recht!“), nette gaten, slordige gaten. Met een handboormachine of een kolomboor. Zo ook deze “E”.

 

 

 

IMG_0542

De “T” hiernaast is gesoldeerd. Vanaf bijna de allereerste dag dat de leerlingen bij ons komen, doen we dit. In het begin om constructies te maken en later ook om elektrische schakelingen definitief te maken. Het is magisch, het aan elkaar maken van metalen, nog geleidend ook. Een mooie vaardigheid die je echt steeds beter kan als je het vaak doet.

 

 

IMG_0543
Deze “M” ziet er wellicht wat “kinky” uit. De zwarte plastic bandjes die je ziet zijn echter tie-wraps. Een schitterende manier om zaken aan elkaar te maken. En dat moet nog wel eens als je iets aan het maken bent. Soms definitief, soms ook tijdelijk. We hebben altijd een hele grote la tie-wraps in voorraad voor de leerlingen en onszelf.

 

 

IMG_0544Nieten! Naast een welhaast oneindige bron van vrolijke, moedwillige taalmisverstanden (wel nieten of niet nieten) is het een stevige manier om dingen snel te bevestigen. Leerlingen gebruiken dit niet zo vaak. Maar het is fijn om te hebben liggen. Soms is het heel handig: denk aan het snel opspannen van een stukje stof.

 

 

IMG_0545

Er is bijna niemand die kan weerstaan aan dit vrolijke, altijd werkende, je fantasie direct aanzettende speelgoed: LEGO. Al vele jaren doen we mee met de FIRST LEGO league, hebben we een LEGO-extra club die een heel middag geweldige dingen maakt en gebruiken leerlingen het als ze er niet meer uitkomen. Onlangs hebben we een prachtig statusbord gemaakt voor de FABklas van LEGO. Deze “E” is dan ook zeer op zijn plaats hier. Leve LEGO!

 

IMG_0546De “O”. Tja. Die kon natuurlijk niet anders dan aan de wiskunde worden gewijd. En wel aan het mooiste getal dat er bestaat: π. De verhouding tussen de omtrek en de diameter van een cirkel. De meeste mensen weten: π=3,14. Maar er zijn wel wat
meer decimalen dan dat. Het record staat op 12,1 biljoen (‘trillion” in het Amerikaans). zoveel zijn er niet door de lasercutter in  deze O gegraveerd. Maar wat wel heel gaaf is: deze letter draait! Met een steppermotor wordt elke letter doorgedraaid. Ook aangestuurd door de voornoemde Trinket. Het was nog een puzzel om de Neopixels van de “H” en deze motor tegelijkertijd te laten werken. Maar dat lukt Rolf natuurlijk! (klik op dit kleine plaatje voor bewegend beeld.O

IMG_0547

De “P” is gemaakt met drie verschillende soorten spijkers. Het zou wel eens kunnen lijken dat Maker Education gaat om het gebruik van moderne maakapparatuur zoals de 3D-printer en de lasercutter. En die apparaten helpen zeker. Maar het goede, oude handwerk blijft van groot belang. En het netjes inslaan van een spijker vergt concentratie. Je kunnen concentreren, is voor elke maker van belang, dus ook voor onze makende leerlingen. “Mobiel weg!”

 

IMG_0548Met metaal werken is best lastig. Het is hard, je kunt het niet makkelijk lijmen, zagen gaat ook al niet zo fijn. Maar het is een belangrijk “ingrediënt” van ons moderne leven dus je zult je ermee moeten verhouden. Deze “D” is gemaakt van plaatmateriaal. Onze Scienceleerlingen leren daarmee omgaan maar werken ook met zilver, voor het maken van sieraden. Een zilveren “D” was wat aan de dure kant geweest.

 

IMG_0549De “E” is gemaakt met de vinylsnijder. Net als de de 3D-printer en de lasercutter een apparaat dat een digitaal bestand omzet in een fysiek product. Het is echter niet zo’n bekend apparaat als zijn grote broers. En dat is onterecht! Naast stickers kun je er patronen mee maken voor op stof, circuits mee uitsnijden en nog veel meer. Het werkt best eenvoudig: een mesje gaat over materiaal heen dat heen en weer langs het mesje getrokken wordt.

 

IMG_0550De “P” van Populier is gemaakt met de 3D-printer. Vaak gezien als de ster van Maker Education (wij zien dat anders). Lijn na lijn maakt uiteindelijk een laag en alle lagen samen maken de letter. Het materiaal is PLA: een biologisch afbreekbare stof.

 

 

 

IMG_0551

De hiernaast staande “O” is een armband. Een armband met het planetenstelsel. Ooit gezien bij de Makerfaire in Newcastle zijn we op zoek gegaan naar kralen die enigszins recht doen aan de grootte en vermeende kleur van de planeten. Deze planeten draaien nu overigens wel in een baan. Dat zou niet goed aflopen. Veel leerlingen zijn erg geïnteresseerd in sterrenkunde.

 

 

IMG_0552

Ook breien is Maken. Sterk, warm, mooi vaak. De “P” hiernaast is gemaakt van vier gebreide lapjes. Voor sommigen doet dit denken aan “textiele werkvormen” die we vroeger op school kregen. Waarom is dit ooit afgeschaft?

 

 

 

IMG_0553

Dat oude, beproefde technieken ook best een moderne, digitale variant kan hebben, bewijst deze “U”. Geborduurd op de borduurmachine. Een zeer geavanceerd apparaat dat een plaatje om kan zetten in steken in allerlei kleuren. Verschillende technieken kunnen worden gebruikt en onlangs deden we een workshop waar je de machine zelfs kunt programmeren. Een geweldige aanwinst voor het Tassenproject dat we in de derde klas Science doen!

 

IMG_0556

Maken kan een boel rotzooi opleveren en eerlijk gezegd doet dat het ook. We proberen prudent met ons afval om te gaan. Hout en plastic gooien we pas weg als er echt niets meer  mee gemaakt kan worden. Deze recycle-“L” staat dan ook symbool voor onze pogingen niet teveel afval te maken. En een aansporing om dit vaker te doen.

 

 

IMG_0557

Natuurlijk kan een reageerbuis niet ontbreken. Onderzoeken is heel belangrijk voor onze leerlingen. Vanaf de allereerste les wordt er gewerkt aan fatsoenlijk onderzoek doen. Daar heb je heel veel aan bij elk vak en zeker ook bij maken. In deze reageerbuis een flinke hoeveelheid mooie, oude schelpjes. Ook een schitterend ontwerp!

 

 

IMG_0558Met een guts is deze linosnede van de letter “E” gemaakt. Een eeuwenoude techniek die nog steeds mooi werkt. Stempelen, afdrukken werkt nog steeds goed als je meer dan één kunstwerk wil maken. Ook deze, wat je bijna zou kunnen noemen, ambachten hebben een plek in ons maakonderwijs aan de leerlingen.

 

 

IMG_0559

Het apparaat dat het snelst, het makkelijkst, en het meest precies werkt in onze Makerspace is de lasercutter. Deze kan graveren (zie de cijfers van π bij de letter “O”) maar ook heel exact snijden. heel veel materialen zoals papier, karton, perspex en hout. Hier zie je de letter “R” gesneden uit perspex en hout. Steeds meer leerlingen weten hoe dit apparaat werkt. En dat zie je aan het gebruik.

 

 

IMG_0560Het uitroepteken “!” is gemaakt van verschillende stoffen die aan elkaar zijn genaaid. We hebben een batterij naaimachines staan waar elke leerling mee moet leren werken. Altijd zie je wel een paar leerlingen die daardoor aangeraakt worden. Een prachtige “zachte” techniek die een belangrijke plaats heeft binnen ons onderwijs.

 

 

Het familielithofaandoosje

“Iedereen een maker!” Zo wil ik nog wel eens beginnen bij een praatje, een lezing of een workshop. En ik meen dat natuurlijk ook. Ik gun een ieder het fijne gevoel dat het mij geeft als ik iets maak. Ik ben de laatste maanden keihard bezig met mijn swag-o-meter. Deze nadert zijn/haar voltooiing; het wachten is alleen nog op een paar spullen zoals de luidsprekers. Uit China, dus niet altijd op de tijd die je wenst.

Ik was er echter heel lekker mee bezig en het “maakgat” door het gewacht, beviel me niet. Ik wilde nog graag iets maken voor mijn vrouw voor (het uitgestelde) Sinterklaasfeest. En vanwege het feit dat ik een eigen 3D-printer via Indiegogo had gekocht en bovendien onze Felix-printer weer was gemaakt, dacht ik een vrolijk klein familiedingetje te maken met een lithofaan. In april 2013 schreef ik hierover al eens iets op deze site. Klik hier om dat weer eens te bekijken. Ik maakte er onlangs weer een als bedankje voor Rolf Hut die een IoT workshop deed met onze leerlingen en ik werd weer bevangen door de magie van het systeem. Het systeem waarbij een foto wordt omgezet in dikkere en dunnere delen die respectievelijk bij doorschijnend licht, donker en licht worden weergegeven.

De ontwerpeisen:

  • Niet te groot
  • Houten omhulsel
  • Drie doorschijnende vensters (dochter, zoon en ik)
  • Bedienbaar met drukknop
  • “Lekker” om te zien

arjanokIk begon met het uitzoeken van drie geschikte foto’s: veel contrast en kleur moest geen rol spelen. Dat lukt. De vorige keer maakte ik de lithofanen met behulp van een app op Thingiverse. Dat lukt deze keer niet. Ik kreeg steeds een foutmelding. Via deze instructable, kwam ik op het spoor van andere methoden. Zo kun je in Cura heel eenvoudig een jpg-plaatje laden en

Schermafbeelding 2015-12-21 om 16.51.19Cura maakt er een lithofaan van. Helaas zijn er geen mogelijkheden om instellingen te veranderen. In de Instructable werd ook gewag gemaakt van software die goed zou werken. Deze heb ik gedownload en gebruikt (is Windows software, ik gebruik daarvoor op mijn mac CrossOver) en het werkt inderdaad heel goed (directe download van de software). Printen op onze Felix 3D-printer. Het kostte nog wel wat testprintjes. Te dun zorgde voor opkrullen maar te dik laat te weinig licht door. arUiteindelijk was ik zeer tevreden met een dikte van de print van 2 mm en een startdikte van 0,25 mm. De software is overigens in het Portugees maar je kunt het in het (niet altijd even goed vertaalde) Engels zetten door op Iniciar -> Idioma -> English te klikken.

Bij het maken van de foto had ik een wit randje om de foto’s gezet om het van binnen in het doosje te kunnen plakken. Dit zorgde voor de juiste maten van het houten doosje dat ik met boxmaker maakte.
In dit programma kun je de buitenmaten van een doosje invoeren, de dikte van het materiaal dat je gaat gebruiken en nog wat gegevens als je wilt en dan maakt dit onlineprogramma een pdf met een plattegrond van het doosje.

unspecified

Deze plattegrond heb ik in CorelDraw geladen, opgeschoond (tekst weg), verbonden (alle lijntjes zijn los), rood gemaakt (dan gaat de lasercutter snijden) en bewerkt. De bewerking was zodanig dat er drie ruitjes werden gemaakt waarachter de drie lithofanen konden worden geplakt en bovenop ontwierp ik een gaatje waardoor de schakelaar kon steken.

Toen was het de beurt aan het binnenwerk. Binnenin moesten er lichtjes worden aangebracht die de lithofanen belichten wanneer er op de schakelaar wordt gedrukt. Een test liet al snel zien dat een witte LED wel genoeg lichtopbrengst heeft maar veel te veel in een richting schijnt. De oplossing daarvoor is het schuren van het omhulsel zodat het diffuus wordt. Dit werkte redelijk, zo bleek. Later heb ik daar nog een extra diffusie aan toegevoegd.

In het binnenwerk wilde ik plaatsen:

  • 3dVier LEDs. Drie schijnen direct op de lithofanen en een vierde schijnt de andere kant op alwaar een stukje aluminiumfolie op de binnenkant is geplakt. Dat geeft wat extra strooilicht.
  • Een frame waar de LEDs in kunnen.
  • Twee knoopcelbatterijen (de LEDs branden lekker op 6V)
  • De bedrading
  • De achterkant van de schakelaar.

Na intensief overleg met de maakgoeroe Rolf van Oven besloot ik tot het maken van een systeem met drie ronde plaatjes en vier staanders. In de middelste plaat moesten de LEDs komen, daaronder de batterijen en aan de bovenkant de schakelaar. Zie het plaatje hiernaast en hieronder.

ledmiddenmettekst

pootjesDit alles werd gemaakt van doorzichtig perspex. Op de plekken waar de LEDs uit het perspex schijnen is het perspex enigszins gekarteld om het uittredende licht nog diffuser te maken. De poten die erdoorheen steken om het een structuur te maken, hebben uitsteeksels om de boel op te laten rusten. De gaten voor de pootjes waren zodanig gemaakt (na enige iteraties) dat de pootjes er klemmend in konden zitten. Het onderste plaatje werd er van onder ingeschoven, de middelste (waar de LEDs in zitten) van bovenaf. Door de gaatjes van het bovenste perspexrondje kleiner te maken en de pootjes ook (zie naast) blijft die bovenaan zitten.

Daarna was het tijd om het elektrische systeem in elkaar te zetten. De soldeerbout aan en solderen maar. batDe vier LEDs werden op dezelfde manier geplaatst, d.w.z. allemaal met de anode (de +) naar boven en de kathode (-) naar beneden. De anodes werden aan elkaar gesoldeerd en de kathodes ook. Zo kunnen ze parallel aangezet worden. De batterijen leverden nog ene kleine uitdaging. Ik had er twee nodig maar de behuizing van deze knoopcelbatterijen is zo groot dat het in eerste instantie niet paste. Door een beetje te proberen, bleek dat ze redelijk op elkaar passen als je ze ondersteboven, gedraaid bovenop elkaar zet. Een stukje elektrisch isolatietape voorkomt kortsluiting.

fotoledsysteem

IMG_0002

Het in elkaar zetten van het perspexsysteem ging (natuurlijk) niet in een keer goed. Ik moest nog een keer terug naar de lasercutter om een gebroken pootje te repareren. Maar daarna was het systeem wel behoorlijk sterk en werkte goed. Zie de foto hieronder (ik had een betere moeten nemen, de top zit er nog niet op).

toren

Daarna heb ik het doosje in elkaar gelijmd met de lithofanen in de ruitjes, het perspex bouwsel erin en de schakelaar bovenop. Er was sprake van kortsluiting bij het erin proppen, dus ik moest nog wat snoertjes isoleren met krimpkous (zie de gele slurfje boven). Uiteindelijk lukt het alles erin te krijgen en de boel te lijmen (je ziet dat ik het al blauw had geverfd).

bouwen

Klaar! Paar kleine dingen: de lijm en de ecoline waren wat door elkaar gelopen. Geen probleem: opnieuw schuren en opnieuw ecoline aanbrengen. Een dingetje dat niet meer makkelijk te repareren viel: een van de lithofanen (die van mijn zoon) heb ik, per ongeluk natuurlijk, wat naar binnen gedrukt. Verder heb ik  halverwege het proces bedacht dat ik de onderkant niet vast zou lijmen maar vast zou maken met sterke magneten. Dit ben ik in de euforie van het afmaken helemaal vergeten. Nu is het zo dat als de batterijen op zijn, hij het niet meer doet. Maar dat gaat waarschijnlijk lang duren. Een typische CR batterij heeft een “capaciteit” van zo’n 200 mAh; er zitten er twee in dus de totale “capaciteit” is 400 mAh. De stroomsterkte door een LED is ongeveer 20 mA. Er zijn vier LEDs dus de totale stroomsterkte (parallel nietwaar) zal 80 mA zijn. Dan kan hij dus 400/80= 5 uur branden. Hij staat altijd maar een paar seconde aan. Dat duurt dus nog wel even.

Het resultaat van het familielithofaandoosje: zie hieronder:

 

Robot breien

Gastblog van Pauline Maas; Auteur boek CodeKlas,
(inspiratie boek over programmeren met kinderen),
docente ict in het speciaal onderwijs,
enthousiast aanhanger van de Maker Movement,
altijd nieuwsgierig naar nieuwe ontwikkelingen 
en vooral een doener -> www.4pip.nl

robotje

Ik heb vorige week al een keer een robot gebreid. Ik had toen 2 bestaande patronen gecombineerd. Nu wilde ik dit robotje nog een keertje maken en nu goed opschrijven zodat ik een patroon heb en andere mensen het robotje ook na kunnen maken.

Hier kun je het patroon vinden van dit gebreide robotje.

  1. Pas eventueel het patroon aan
  2. Verzamel al het materiaal
  3. Start met het breien van hoofd en romp
  4. Hierna haak je de wielen en wieldoppen
  5. Werk nu alles netjes af
  6. Zet dan oogjes en een mondje op het hoofdje.
  7. Zet bij het hoofd alles vast aan het schuimrubber
  8. Verstop een magneet aan de achterkant bij het hoofd
  9. Zet nu ook bij de romp alles vast aan het schuimrubber
  10. Verstop ook een magneet aan de voorkant
  11. Zet de hoofd en de romp vast met een leuke kraal
  12. Maak nu ook de wielen vast rond het schuimrubber
  13. Steek door het schuimrubber een stukje ijzerdraad
  14. Draai de buitenkant een beetje om
  15. Doe dit ook voor de andere kant
  16. Steek nog een stuk ijzerdraad door de romp voor de armen
  17. Met behulp van een kraal maak je een handje
  18. Zet de LED lampjes los om de batterij
  19. Door de magneet blijf het op zijn plaats zitten
  20. Versier je robot eventueel nog met kleine schroefjes etc.

2015-08-29 16.41.41

2015-08-29 16.43.51

2015-08-29 16.07.34

2015-08-29 15.54.07

Maker Faire UK 2015

Twee jaar geleden gingen we, Rolf, Marten, Per-Ivar en ik, voor het eerst naar de Maker Faire UK in Newcastle. Verslag van dit bezoek vind je hier. Een betere plek is er nauwelijks te bedenken voor een Maker Faire als je in Nederland woont. Ons reisschema:

  • Vrijdagmiddag vertrekken met de boot vanuit IJmuiden. 1000 voetbalsupporters, waarvan de helft om 18.00 uur al starnakel dronken en drie (Per kon niet mee) nerds
  • Slapen in een hut (heenweg een soort Love Boat Commodore Hut, terug een hut in het binnenste van de boot, zonder raam).
  • Zaterdagochtend arriveren in Newcastle, taxi naar Maker Faire in het Life Science Centre in het hartje van Newcastle.
  • Een hele dag daar rondlopen en praatjes maken met Makers.
  • Eten, drinken, plezier hebben in de stad
  • Slapen in een hotel vlakbij de Faire.
  • Zondag weer een hele dag op de Faire tot een uur of drie.
  • Taxi naar de boot.
  • Slapen op de boot
  • Maandagochtend weer aankomst in IJmuiden.

Onderstaand verslag is een lang niet volledige weerslag van ons bezoek. Goed om te vertellen is dat we deze reis helemaal zelf betalen en dat willen we ook. Geen geld van een sponsor of onze school. Dan kunnen we gewoon doen wat we leuk vinden. Lekker. Vormgeving: foto + tekst. Klik op een foto om hem te vergroten.

De mannen! Drie nerds op een boot naar Newcastle. Nog een leuke oud-leerling tegengekomen die wel naar het voetbal ging. De love boat suite aan boord was geweldig!  IMG_6417
Aankomst in Newcastle. Slecht weer voorspeld, toen we aankwamen was het mooi, later werd het minder. Doet er eigenlijk in het geheel nauwelijks toe. De Makerfaire is binnen.  IMG_6418
Het Life Science Centre. Volgens mij een Science Centre zoals er meer zijn. Achter de universiteit gelegen en daar stevig mee verbonden, dacht ik, wat wel meer mooi is.  IMG_6427
Een feestelijke Rube Goldberg achtige installatie, volgens mij gemaakt door medewerkers van het Life Science Centre. Geinig. Een open haard zoals ik ook eens gemaakt heb. Je weet wel, die eigenlijk mislukte. Verder werd er gebruik gemaakt van EL-wire, een gelasercutte bus en 3D dingen.  DSCN4972
Zowel Rolf als Marten kregen een high five van een Dalek. De markerculture is, zoals ook hier weer eens bleek, enorm verbonden met de nerd/geek cultuur. Voor ons cool natuurlijk maar de vraag is of het niet afschrikt soms.  IMG_6432
Over dit gordijn van LEDjes liep een tekst. Als ik het goed onthouden heb, waren het 32 strips van 32 LEDS. Leuk met deze man gesproken. Het werd aangestuurd met een Raspberry Pi, een Arduino en een FadeCandy.  DSCN4981
Die FadeCandy, die we onlangs ook aan Per-Ivar te koop aanboden, is een soort tussenchip tussen een computer en en Neopixels. Meer kleuren door slimmere algoritmes en zeer eenvoudig te programmeren, o.a. met Processing. Ook nog even de spanningsbronnen bewonderd. Zo’n 30 A door drie hele dikke kabels!
Does it serve any practical purpose?“”No”  IMG_6438
Een DIY echo-apparaat dat uiteindelijk voor maximaal zo’n 200 euro verkocht moet gaan worden. De lage prijs gaat er vooral komen als er veel gemaakt worden. Rolf liet zich in zijn arm kijken. De beelden waren verbazingwekkend goed eigenlijk. Zou toch een schitterende aanvulling zijn van het biologie-arsenaal. De goedkoopste die ik op internet vond was toch nog bijna meer dan 3000 euro. Op Marktplaats een mooie tweedehands voor 2300 euro.  IMG_6441
Een op afstand bedienbaar autootje maar dan sterk vergroot. Reed rond op de Faire. Deed mee een beetje denken aan de briljante Kiddy Ride Police Patrol van Leo van der Veen.  IMG_6448
Prachtig LED-bord en een nog mooier schakelbord met heel veel knoppen (100). “Wat kun je ermee?” “Nou, op drukken! Wat anders?” Strak gemaakt. Prachtig!  IMG_6455
Een onderwaterrobot, makkelijk zelf bouwbaar. De maker en zijn zoon hadden ook nog heel eenvoudige Onderwaterrobots meegenomen die ze demonstreerden. Wat bijzonder is, is dat de servomotoren die ze gebruikten, het onder water ook nog gewoon doen.  IMG_6464
Een hele mooie technologie. Ik hoop dat ooit nog eens een leerling zoiets wil gaan bouwen. En dan de haven van Scheveningen gaan onderzoeken. Lijkt me retecool! We zagen ook nog Bob, een onderwaterplatform met sensors dat stilhangt, of op de bodem ligt maar als er iets gebeurt dit gaat melden aan de oppervlakte.
De grote publiekstrekkers van de Faire waren natuurlijk de Cola en Menthol guys van eepybird.com. Een paar shows op het plein met een enorme hoeveelheid colaflesje. Geestig.  IMG_6465
Dit zijn natuurlijk de allerfijnste plaatjes. Ingespannen kinderen die aan het solderen zijn. Ik kan er eigenlijk geen genoeg van krijgen. En misschien moet je wel zeggen dat het afschuwelijk is dat het altijd zo populair is op dit soort bijeenkomsten. Leerlingen zouden op school moeten leren solderen. Hun wereld is elektronisch! Dan moet je toch weten hoe je dat moet maken? Of niet?  IMG_6466
Ook zo’n typisch Maker Faire fenomeen. Een stand met gave gemaakte dingen en een club van makers erachter die plotseling heel veel aandacht hebben voor iets cools ergens anders en geen enkele aandacht meer voor de mensen waar ze voor zitten. Afijn, ik vind het eigenlijk schitterend. Altijd inhoud boven uiterlijk. Precies goed.  IMG_6472
SAM building blocks. Zoals ze het zelf zeggen, Littlebits maar dan draadloos. Een Kickstarter die volgens mij best een grote toekomst kan hebben in Maker Education land. Het combineert het fysieke van Littlebits, in blokken coderen van Scratch maar ook het harde coderen van Python en het ultrahippe Internet of Things (IoT), Tel daar de gelikte (Apple-achtige) vormgeving bij op en je hebt een potentiële gamechanger. Zou ik graag zelf eens testen.  IMG_6474
Ook weer zo’n merkwaardige maar geestige omdraaiing. Een gitaar als luidspreker. Met mee-resonerende snaren.  IMG_6477
Deze man! Maakt al jaren knikkerbaantjes met koperdraad. Zoveel over te vertellen!

  • Zonder tekening of vooropgezet plan.Want dat werkt toch niet.
  • Als hij hem bij een Faire neerzet, is hij altijd een uur bezig alles weer recht te krijgen.
 IMG_6479
  • Als er iets opvalt is hij kapot en kan hij hem niet repareren. Onmogelijk.
  • Is elke avond ene paar uur bezig met zijn baantjes.
  • Is bezig met het maken van een klok met elke 10 sec een balletje. Ook prachtig.
  • Staat elke bezoeker geduldig te woord (vaak dezelfde vragen/dezelfde antwoorden).
  • We vroegen hoe hij aan zijn materiaal kwam. Krijgt hij van een bevriende elektricien. Kromme draadjes, nog met omhulsel. Eerst strippen, dan rechtmaken.
  • Hoe?” vroegen we. Met een boormachine: trekken en draaien. Prachtig verhaal. Hij zei: “Toen ik dat een tijdje deed, moest ik plotseling aan mijn vader denken. Die maakte vroeger vogelkooitjes voor zijn beroep. Die was dagenlang in de tuin kromme draden recht aan het trekken met zijn boormachine.” Ontroerend verhaal.
Een longboard met een motor. Bedienbaar met een joystick in de hand, ging meer dan 40 km/h. “Waarom twee motoren, op elke set van wielen één?” “Omdat dat je dan harder kan!” “Dangerous?” “YES!  IMG_6483
Mooie stad, Newcastle. Wel een oneindige hoeveelheid Hen-party’s (vrijgezellenfeestjes) met behoorlijk aangeschoten en soms schaars aangeklede dames. De bruggen over de Tyne zijn mooi. Deze is de nieuwste, de Milleniumbridge. Gek, scheef ontwerp met veranderende kleuren.  IMG_6506
Prachtig. Een foto van Marten werd op een telefoon direct omgezet in een lijntekening. Deze werd draadloos overgestuurd naar The Giant Sketchy, die met een penseel Marten tekende. Elke keer was er wel weer een beetje getweak nodig maar dat maakte het alleen maar mooier. Wat een geweldige machine en wat een vrolijke mannen. Van hen was ook: “Does it serve any practical purpose?“”No”  IMG_6534
Fantastiche innovatie. Hele dunne electronica met een MIDI-convertor, zodat je van een platenhoes, gekoppeld aan een computer, kon DJ-en, op een boek kon piano spelen. Prachtig artwork ook. Nog niet los op de markt, alleen nog voor b2b. Maar de aandacht en het enthousiasme van onder andere ons, zette ze aan het denken om er wellicht eentje van te maken voor liefhebbers! Het heet Novalia Printed Midi and Dev kit.  IMG_6537
Kan iemand Marten Hazelaar ophalen uit het soldeerparadijs? IMG_6542
Ook prachtig. Een fles met water en wat bleek toegevoegd. Geplaatst in een hutje (in Afrika bijvoorbeeld). Liter of Light. De zon schijnt erop en je kunt binnen je huiswerk maken alsof je onder een lamp van 60 W zit. Werkt echt prachtig.  IMG_6548
Een fantastisch, zeer werkbaar idee. Elke leerling kreeg een doos, een lampje en een motor. Opdracht: maak een display van wel en niet bewegende delen. De lamp projecteert jet twee dimensionale beeld op een stuk vloeipapier. Het geeft echt een prachtig beeld dat op een minifilm lijkt. Binnenkort eens overleggen met de cultuurstroom op school. Zou een hele gaaf gecombineerd project kunnen opleveren. Zo’n muur van bewegend gekleurde, rare, bewegende filmpjes is echt schitterend!  IMG_6553
 IMG_6554

Lastig, om niet de hele tijd in superlatieven te spreken. Deze klok is ook weer een feest. Gemaakt door de mensen van het FABlab in Manchester (dacht ik). Twee motoren die twee cirkels laten draaien. De juiste tijd wordt aangelicht. Wat een geweldige puzzel is: ze hebben niet alle getallen achter elkaar gezet. Is niet nodig. Kijk maar:  IMG_6555
0001020304050607080910″. De eerste 0 hoeft al niet, en we hebben nu ook al 20, 30, 40 en 50 gemaakt. Vraag is: wat is het minimaal aantal cijfers?
De chocolade 3D printer van Velleman. Nog niet op de markt maar een fijn product. vollemaan maakt al jarenlang kits om te leren solderen etc. En nu deze 3D printer die ook andere viskeuze vloeistoffen kan printen. IMG_6558
Op de foto met Paul van Pimoroni. Ook winkeltjes zijn aanwezig op de Maker Faire. Maar het zijn bijna nooit echt heel commerciële winkels. Pimoroni is een fijn Brits bedrijfje met liefhebbers (“Makers and educators” zoals ze zelf zeggen, beter wordt het niet ;-). Wij kopen er veel, krijgen hele goede service en hebben hard gelachen met deze bebaarde mannen in Newcastle.  IMG_6560
Wellicht niet direct de plek waar we ons het meest thuisvoelen maar ook deze dames begrijpen het Maker gevoel erg goed. Maken omdat je het leuk vindt en alles opengooien. We hadden een heel leuk gesprek en  bewonderden de werken van deze zeer creatieve makers. het “Meisje met de parel”, eerst door de computer gepikeerd en daarna ingekleurd en gemaakt, was een hoogtepunt.  IMG_6564
 IMG_6565

 

Visite/maak-kaartjes

Update: zie onderaan.

Je ontkomt er niet aan. Kennelijk resoneert ons maakvirus bij veel mensen in onderwijsland en dus komen we nogal eens ergens. En dan wordt er gevraagd om een visitekaartje. We hebben er ooit wel eens wat laten maken voor school maar die zijn saai. Ik wilde graag een nieuwe maken die iets zegt over wat wij doen.

Een zoektocht naar mooie visitekaartjes om geïnspireerd te geraken, leverde fantastische voorbeelden op:kaartjes

Geïnspireerd door zulke vrolijkheid (die ik hier vond), ging ik aan de slag met het maken van een kaartje voor de mannen (Per-Ivar, Marten en Rolf) en mijzelf. De voorwaarden waaraan het moest voldoen:

  • Niet al teveel tekst
  • Geen gewoon kaartje
  • Mooi als je ermee kunt spelen
  • Mooi als je iets kunt maken
  • Niet te mooi, het moet een beetje knarsend zijn
  • Liefst gemaakt van karton
  • Gemaakt met de lasercutter

silEen hoop designvoorwaarden. Maar zoals dat gaat, karton erin en gaan. Na enige vingeroefeningen met een eruit springend silhouet (niet mooi, teveel ego) besloot ik al gauw over te stappen op een “snug-fit” bouw kaartje. Een van de eerste opdrachten die eerste jaars student krijgen op MIT bij de cursus “How To Make Almost Anything”. Klik maar eens hier en dan op een naam en kijk dan bij week 1: press-fit (bereid je voor op veel klikken: ze maken daar gave dingen).

Een kaartje dat heel is en tegelijkertijd tot bouwen uitnodigt. Normaal gesproken kun je met de lasercutter graveren (zeg maar zwart-wit printen) of gewoon snijden. Maar ik zocht iets dat heel blijft maar wel los kan. Ik probeerde een aantal stippellijnen uit en vond er een die de boel goed bij elkaar hield maar wel mooi losdrukbaar was. Ontwerpen maar!

visitekaartjes3 3mm hazelaar

De eerste poging, je zou kunnen zeggen versie 1.0 werd het bovenstaande. De rode ononderbroken lijnen, zijn de lijnen die gesneden worden (door en door dus), de gestippelde lijnen zijn afbreekbaar en het zwarte (de letters) worden gegraveerd. In elk stukje zijn er één of meer gleufjes uit gesneden. Deze gleufjes zijn precies zo dik als het materiaal (in eerste instantie 2,5 mm dik karton). Als je goed kijkt zie je ook dat de inkepingen een klein beetje breder worden aan de rand. Dat is om het er makkelijker in te krijgen (dank Per-Ivar!).

De kartonnen versie was prima. Straks gesneden, mooi gegraveerd, lekker “uitdrukbaar”. Het enige hele grote nadeel van karton voor deze toepassing is dat het in de lasercutter bij de snijranden zo verbrand. Het wordt zwart en geeft af. Het ruikt ook naar verbrand karton maar dat is best lekker. Alleen wil je niet, als je iemand een kaartje geeft, dat zijn of haar jaszak helemaal zwart wordt.

achterkant1Gelukkig is er hout! Helaas niet in dezelfde dikte als het karton dus er moest flink wat worden aangepast bij de inkepingen. Een beetje pielen en rekenen, leverde uiteindelijk een uitstekend versie op die dezelfde eigenschappen heeft als karton maar een stuk minder “vies” is.  Om het geheel af te maken, maakte ik ook nog een achterkant waarmee duidelijk wordt wat je met dit kaartje moet doen. Zie hiernaast. Overigens was de zin “verboden heel te houden” wellicht wat onhandig toen ik een versie wilde maken en eerst de achterkant maakte (logisch, snijden doe je op het laatst) en weer wreed onderbroken werd door de bel. Kennelijk is tekst letterlijk genomen en is de plaat niet heel gehouden. Ik moest een nieuwe maken!

Onze lasercutter kan maximaal platen van 60 x 30 cm aan en dus perste ik er zoveel mogelijk op een plaat en  maakte ik kaartjes voor al mijn makkers.

visitekaartjes3 3mm allevier ok klein

Natuurlijk heb ik eerst de achterkant gegraveerd. Dat duurt al ongeveer een half uur. Daarna de voorkant (zie hierboven). Die wordt eerst gegraveerd en dan gesneden. Dat duurde zo’n 45 minuten bij elkaar.

Maar! Dan heb je ook wat. Zie de foto’s hieronder:

IMG_6627

IMG_6632

IMG_6631

IMG_6634

Een paar punten:

  • Het maken van een plaat duurt bijna anderhalf uur. Dan heb je 24 kaartjes gemaakt (zo’n 3 à 4 minuten per kaartje dus). Dat is best lang. Wellicht uitbesteden aan een CNC-service?
  • Het materiaal is hout. Dat is niet erg duur maar niet zo goedkoop als karton. Dat is een nadeel.
  • Ik liet het kaartje aan iemand zien en die dacht dat het een puzzel was. Dat is het natuurlijk niet (Maker Education gaat om creativiteit) maar dat is wellicht niet duidelijk.
  • Je kunt er mee spelen, je kunt er mee maken, dus dat is goed gelukt!

Er gaat nog een nieuwe versie komen. De letters kunnen nog wat nauwkeuriger worden geplaatst zodat het beter leesbaar wordt en wellicht moet er nog iets bij of af. Maar al met al vind ik het best aardig geworden.

Wel heb ik besloten vanwege het materiaal en de het feit dat het lang duurt voordat er een af is, om ze niet zomaar uit te gaan delen. Het moeten een beetje exclusief blijven.

viskaUpdate 1: versie 2 gemaakt. Ik ga ze gebruiken voor mijn klus als Kwartiermaker Maker Education (zie hier).

Wijzigingen/verbeteringen/noties:

  • Ik heb de tekst nu wat beter neergezet, zodat het beter leesbaar is. Op deze versie staat mijn 06-nummer en in de eerste nieuwe versie viel er een cijfer af. Niet handig.
  • geenpuzzelDe teksten zijn hier en daar kleiner geworden om het beter te laten passen. De resolutie van de lasercutter is behoorlijk hoog, dus het blijft uitstekend leesbaar.
  • Ik heb wat inkepingen weggehaald om meer ruimte te maken voor de uitgebreider tekst.
  • Ik heb ze genummerd. Bij de eerste plaat (001 t/ 030) zijn helaas door het snijden niet alle nummers goed zichtbaar. Ook is een kaartje gebroken in het proces (nr. 36)
  • Ik heb op de achterkant er klein bijgezet dat het geen puzzels is maar dat mag maken wat je wil. Zoals ik al eerder schreef, snapt niet iedereen dat; sommige mensen hadden hierdoor zelfs stevige kritiek op het concept. Best geestig eigenlijk.

Verder heb ik wat gewerkt aan de volgorde. Het volgende gebeurde namelijk. Eerst graveer ik de achterkant. Die wordt daardoor een beetje warm en daardoor trekt de plaat een beetje krom. Als je daarna de voorkant gaat graveren en dan de boel uit ga snijden ontstaat er een raar probleem. Hij snijdt (vanwege de volgorde van aanmaken) eerst de omtrek uit. Maar dan valt hij een paar mm naar benden (doordat hij krom is) en snijdt hij de rest niet zo netjes meer. Dit heb ik bij de tweede plaat anders gedaan. Eerst graveren, dan de stippellijnen en de inkepingen snijden en pas op het laatst de omtrek. Werkt perfect. Altijd iets te leren!