Categorie archief: verantwoording

#swagometer en de media

swagvoorblogBinnenkort zal ik hier veel meer over de bouw van de swagometer vertellen. In deze post zal ik wat helderheid verschaffen over wat ik wil met de swagometer en vooral wat ik niet wil. Je zou kunnen zeggen: “Hoe een vrolijk idee met een leuke klas verwordt tot een Kop van Jut.”

Aan het einde van het schooljaar 2014/2015 had ik, zoals vaker, een hele leuke les met mijn HAVO 4 klas. Ik kreeg een compliment: Meneer, deze les had ‘swag!’ Ik vroeg wat dat precies betekende en zo raakten we aan de praat daarover. Als natuurkundedocent ben ik natuurlijk vaak bezig met meten en dus vroeg ik of we het niet meetbaar konden maken. Dat leverde nog meer discussie op en ik vroeg hen, voor de volgende les een functioneel ontwerp te maken. Dat deden ze en op grond van hun voorzet ben ik begonnen een “swagometer” te maken.

Doelstellingen:

  1. Een vrolijk apparaat in de klas waarop de leerlingen via een druk op een knop iets konden aangeven. “Swag”, maar ook of ze de les begrepen hadden, whatever. Altijd bedoeld als startpunt voor een gesprek over hoe de lessen beter zouden kunnen vanuit hun standpunt. Vandaar ook dat ik Anda’s idee, een brievenbus waarin leerlingen een idee kunnen stoppen hoe het beter kan, “het hart van de swagometer” noem.
  2. Leren! Een fysiek apparaat met echte gloeilampen en flink wat intelligentie onder de motorkap, had ik me nog nooit aan gewaagd. Samen met de
    elektronicameester, vriend en TOA Rolf van Oven gingen we dit avontuur aan, aangemoedigd door de leerlingen die inmiddels voor het grootste gedeelte in HAVO 5 waren beland.
anda

Anda’s voorstel

Rolf en ik hebben ons een slag in de rondte gewerkt om het apparaat voor elkaar te krijgen. Eerst spullen kopen, houtbewerking, solderen (meer dan 200 verbindingen), programmeren. Menig vakantiedag hebben we aan deze (hele gave) activiteit besteed.

Een van mijn zwakke punten is dat ik mijn enthousiasme niet zo goed binnen kan houden en ik twitterde er dus lustig over. Vaak aangemoedigd, soms bevraagd over wat het precies moest gaan worden. In de luwte.

krantTotdat ik de vraag kreeg van Wouter van den Berg van Verus. Hij had de swagometer gezien op twitter en vroeg of ik een interviewtje wilde geven voor hun nieuwsbrief. “Prima!” zei ik. Nou, dat heb ik geweten. Klik hier voor het eerste bericht.

Een journalist van het AD las het en vroeg om een interview. Ik sputterde een beetje tegen dat hij nog niet af was maar dat maakte niet uit. Net overhemd aan en Rolf en ik tuigden de meter op zodat hij een beetje fatsoenlijk in de krant kwam.

De volgende dag (zaterdag, oplage 400.000) bleek dat het in de landelijke editie was terechtgekomen en wel met de kop:

Stomme leraar? Druk dan op rood.

Tja. Zo gaat dat natuurlijk. De krant moet worden verkocht. De rest van de tekst was ook wat ronkend (“Leerlingen kunnen daar straks met één druk op de knop hun eigen natuurkundeleraar wegstemmen als deze niet cool genoeg is.“) maar het verhaal over feedback stond er ook wel duidelijk in.

Daarna ging het hard. Verschillende sites citeerden het AD, Radio West vroeg of ik wat wilde zeggen in een programma, evenals Den Haag FM (luister hieronder terug), aanvragen via mail voor nieuwe interviews van het AOb en 7 Days en veel vrolijk reacties van mijn collega’s op school en van mijn twittervrienden.

Maar sjonge, jonge, jonge. Wat er dan gebeurt! Als het van de sociale media naar de traditionele media oversteekt!

Comments bij de artikelen die soms heel geestig zijn, hele serieuze discussies die begonnen worden op Facebook, Twitter en elders, mensen die grappen uithalen op hun eigen school. Kanonnen!

swagpostEn als klap op de vuurpijl ook nog “De Post van de dag” in het AD, op de dinsdag na de zaterdag.

Men leest erin wat men wil lezen. Zo wordt gezegd dat het een slecht idee is om dit te doen in het onderwijs. Dat vind ik ook. Feedback is goed maar dit in elk klaslokaal? Echt niet! Het is míjn ding, samen met Rolf gemaakt, voor in míjn klaslokaal. En als je het een goed idee vindt, maak je er zelf maar een en als je het een slecht idee vindt, dan doe je dat niet!

Reacties op de site van het AD. Let op de oud-leerling van mijn school. Met authentiek spelfout.

Reacties op de site van het AD. Let op de oud-leerling van mijn school. Met authentieke spelfout.

Ik vind de stem van de leerling belangrijk maar hoef niet populair te zijn.  En ja, leerlingen moeten een hoop leren waarvan ze niet meteen zien, wat daar het nut van is. Geeft niks. Zoals mijn grote vriend Marten Hazelaar zegt: “Ze moeten ook olijven leren eten.” Het maken van de swagometer doet daar toch niets aan af?

Ik denk overigens niet dat ik het de volgende keer heel veel anders ga doen. Ik ben alleen gewaarschuwd nu. Men gaat ermee aan de haal en probeer er dan nog maar eens voor te zorgen dat het het vrolijke idee blijft. Wel heb ik besloten geen media te woord meer te staan. Dus zojuist radio 538 en 7Days teleurgesteld. Sorry. Maar nu weer even gewoon school.

Nog een voorbeeld van hoe snel het kan gaan: zoek maar eens bij Google naar “Stomme leraar“…

Arjan van der Meij


Nagekomen bericht. Er zijn dan ook nog mensen die er klanten mee willen werven. Het zal wel normaal zijn in die wereld maar echt netjes vind ik het niet, Léone Heideman.

Schermafbeelding 2016-04-06 om 09.15.39

Nagekomen bericht 2. Er stond een artikel op de AOb-site zoals ik schreef maar kennelijk heeft dit de oversteek gemaakt naar het Onderwijsblad, het 14-daags verschijnende blad van de bond. Hoewel het vriendelijker was geweest als ik een berichtje had gekregen dat het geüpgraded was, is het niet erg maar wel tekenend voor dit verhaal. Ik hoop dat ik de originele tekening van Typetank krijg!

aobbladartikelklein swagaobkl

#FABreis 2014: de rekening

verantw1De stof is neergedwarreld, de lessen zijn weer opgepakt: de reis ligt alweer een paar weken achter ons. Maar hij is nog niet afgelopen. In onze hoofden gaat de reis door. We spreken er veel over, onderling, met anderen. Op blogs en in de leraarskamer. Tijdens workshops en vergaderingen. Het gaat maar door.

Maar. Zo’n reis kost geld. Dat geld is voor een deel publiek geld. Er is een deel door het Platform Bèta Techniek gefinancierd en een deel door de Lucas, de Stichting waaronder wij vallen. Overigens is een groot deel van dat geld ook weer door onszelf verdiend doordat we de Ververs Award wonnen, dit jaar.

verant2De opbrengsten bij zo’n reis zijn natuurlijk wat ongrijpbaar. We hebben in ieder geval heel hard gewerkt om een zeer uitgebreid blog te schrijven terwijl de ervaringen nog vers waren. Met een stevige jetlag, rustten we niet totdat we het verhaal op dit blog hadden geschreven. Dat leverde wel eens irritatie op en soms viel iemand met de iPad in de hand in slaap. Maar dat hebben we geleverd. Ik heb wat andere blogs van studiereizen bekeken (als ze er al waren, vaak zijn ze er gewoonweg niet, ook als het betaald wordt uit algemene middelen) en wij steken gunstig af in uitgebreidheid en media.

We zullen ook nog, zo is afgesproken voor het deel dat het Platform heeft betaald een aantal lezingen/workshops verzorgen. Je zou kunnen zeggen dat we dat deel dus niet hoeven verantwoorden: we gaan daarvoor nog aan het werk.

Toch hebben we behoefte om volledig transparant te maken wat zo’n reis nu kost. En vanzelfsprekend mag u daar, stilzwijgend of luidkeels roepend, uw instemming of afkeur van laten blijken.

Schermafbeelding 2014-11-20 om 22.43.07Er kunnen nog kleine wijzigingen optreden in deze eindafrekening. Dat zal maximaal honderd euro verschil opleveren.

Marten Hazelaar, Per-Ivar Kloen en Arjan van der Meij