Een echte Sonos

SONY DSC

Sonos® PLAY:1

Mijn grote vriend Michel wordt 6 november 50. Ik app wat met onze gezamenlijke makker Chris over een cadeau. Chris heeft contact gehad met Michel. Een boek is altijd goed en verder spaart hij voor een Sonos geluidssysteem. Een beetje saai vinden we het. Ik stel voor om iets proberen in elkaar te knutselen. Misschien een Sonos 3D printen? 

De volgende dag ga ik op zoek. Ik vind een 3D model van de Sonos Play 1. Het is in Skechtup formaat. In dat programma “zaag” ik een bodem uit het model en repareer het model via Meshmixer van Autodesk (dichtmaken etc.).

Ik geef aan het eind van de middag de 3D printer opdracht het model te printen. De dag erna hoor ik van een collega dat het spaghetti werd. Zoals zo vaak stelde de 3D-printer me  teleur.

6261314261_a34aa142c3_o_display_large_preview_featured

Buigbaar hout

Dan maar vanaf scratch beginnen met de lasercutter. De Sonos Play 1 heeft een min of meer heldere geometrische figuur: een kolom van een afgerond vierkant. En dat past heel goed bij een mooie “truc” om om een bochtje te gaan: het insnijden zodanig dat je het hout kan buigen. Ik doe wat metingen en maak een eerste ontwerp.

Hiervoor combineer ik een gedownloade “krommingssnede” (op heel veel plekken te vinden, o.a. hier) en een randje van BoxDesigner. Ik snijd het uit op karton (ons geliefde prototypemateriaal) en test het. Het ziet er redelijk overtuigend uit. Ik bekijk de Sonos (online) nog wat beter en maak een patroon van gaatjes en letters op de rand. 

schermafbeelding-2016-11-01-om-12-16-14

Het “geluidsdingetje”

Ik bedenk me plotseling dat ik nog een geluidsdingetje heb. Een chipje met een uitgebroken opnameknop, een uitgebroken afspeelknop, een uitgebroken controleLED en een luidsprekertje. De kwaliteit is niet erg hoog maar dat is bij dit plagerige cadeautje alleen maar goed. Ik meet de knoppen en de luidspreker en ontwerp navenante gaatjes in de behuizing.

Ik laat hem uitsnijden en kleur het met ecoline, onverdund zwart op de rand en sterk verdund grijs daaronder. En dan is het weekend gestart en laat ik het drogen.

Het kokertje

Het kokertje

Maandag ga ik verder. Het is nu nog een kokertje. Er moet allereerst een dekseltje op. Ik meet allereerst hoe groot het gat is. Verder bestudeer ik nauwkeurig hoe de bovenkant van de Sonos er in het echt uitziet en teken deze. Het is verdiept, dus ik maak twee lagen. Ik ontwerp een gaatje voor de afspeelknop en een gaatje voor de LED. Na het uitsnijden blijkt de afspeelknop te diep te liggen. Ik snijd twee laagjes perspex uit en plak die op de oorspronkelijke knop. Het gat voor de LED moet wat groter en dat doe ik met de handboor. Weer wat ecoline erop, de knop en de LED lijm ik vast en de bovenkant is klaar.

Ik lijm de deksel erin door aan drie kanten een houtje in te lijmen waarop het dekseltje rust.

beiden

Links de binnenkant zoals die geworden is en rechts de bovenkant van een echte Sonos.

Ik maak een extra gaatje voor de microfoon en lijm die, de luidspreker en de opnameknop ook in het frame. 

Voor de onderkant wil ik graag een deksel die los te halen is. Dan zijn de batterijen eventueel te vervangen en kunnen Chris en ik er wat geld in stoppen. Ik kies voor een magnetische sluiting. Als eerste snijd ik het dekseltje uit. Ik graveer heel langzaam een strookje aan de vier zijkanten in het midden naast een toepasselijke tekst . Door dat langzaam te doen, ontstaat er een gaatje in het hout. Hierin lijm ik een stukje ijzerdraad. Vervolgens doe ik datzelfde met vier balkjes. Hierin lijm ik een precies passen magneetje. Deze lijm ik vast aan het frame en pas daarna het deksel.

Af!

Af!

Het past mooi en hij is klaar. Nu nog even met Chris “Lang zal hij leven” inzingen, volstoppen met geld, inpakken en dan geven. Ben benieuwd wat hij ervan vindt.
 
 
 
 

 

 

 

 

Tot slot

Elke keer als ik iets maak leer ik een boel dingen. Wat technische (hier bijvoorbeeld dieper liggende gaten maken) maar ook over maken en over mezelf. Ik had een onbedwingbare behoefte om iets te maken hoewel het eigenlijk vrij slecht uitkwam. Toetsweek en een boel lezingen en een workshop binnenkort. En toch heb ik het gedaan. En het voelde goed! 

Het lijkt natuurlijk erg (ook vanwege het moment) erg op een Sinterklaas-surprise. Ik hoop dan ook dat wellicht anderen inspireert om weer aan de slag te gaan. een mooi pleidooi voor de surprise is opgeschreven door Anne-Wil Lucas en wel hier.

knots1En ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om reclame te maken voor het boek van mijn grote vrienden Rolf Hut (tekst en ideeën) en Marten Hazelaar (illustraties). Het boek heet “Knotsgekke Surprises om zelf te maken” en kun je online hier kopen. Of ga naar een boekhandel zoals Kinderboekwinkel In de Wolken in Voorburg.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *